normaal niet zo’n fan van rap maar dit vind ik fantastisch.
In kleermakerszit, tegenover elkaar, speelden we Kinder Triviant uit 1998 (omdat we toen nog kinderen waren). Jij kreeg de makkelijkste vragen en won met één partje verschil. Ik schudde je de hand en zei gefeliciteerd. Toen keken we een videoboodschap van onze gezamelijke knuffel (olli). Hij lag nog bij mij en miste je de nacht dat je er niet was. Je zei dat je me dood ging knuffelen maar dan net niet want dan zou ik er niet meer zijn. We vielen in slaap met de regen op de achtergrond.
Het blijft zo onvoorstelbaar hoe we van de meest onmogelijke, pijnlijke, verwarrende ‘knipperlicht’ relatie zijn gekomen tot hier; de jongen en het meisje die samen naar de dierentuin gaan, thee drinken bij moeder één, frans kampeer advies vragen bij moeder twee en ‘s avonds nog verliefder dan de nacht ervoor in bed liggen en elkaar hun diepste geheimen vertellen.
Ik wil dat dit nooit nooit nooit meer weg gaat.
"It happens to everyone as they grow up. You find out who you are and what you want, and then you realize that people you’ve known forever don’t see things the way you do. So you keep the wonderful memories, but find yourself moving on."Nicholas Sparks
Vandaag speelde ik in een band.
dit is een van de beste dingen in tijden
